Besluit wanneer je beslist

Moeten hoofdrekenen over je prijzen tijdens het acquisitiegesprek is niet handig. Het lukt ook nooit zo goed. Je wil goed overkomen en niet iets verkeerds zeggen. Je hebt eigenlijk geen tijd. Je zit immers in een gesprek. En het verplaatst je aandacht van de verbinding met je mogelijke klant naar je hoofd. Nog erger, het komt over alsof je het niet weet. Wat zo is.

Beter is het om te zeggen dat je met een voorstel terugkomt. En de tijd samen gebruikt om echt goed af te stemmen wat de klant nodig heeft.

Nog beter is om je opties en prijzen (en mogelijke rek daarin) van te voren uitgedacht te hebben. Je kunt alleen freestylen als je vloeiend bent in de basisakkoorden.

Een uur voor de deadline voor het bieden op een huis moeten bedenken wat eigenlijk jullie maximum is. Doe rustig aan joh. Je beslissing heeft slechts effect op de komende 30 jaar. Maar wel snel een beetje, je wil het huis niet missen.

Waardevol werk vraagt vaak een moeilijke of lange weg. Als het niet moeilijk was, dan was het er al. Halverwege de weg, voordat je de vruchten van je werk kunt plukken, is er altijd een spannend moment. Een moment waarop je gaat twijfelen. Twijfel of het wel gaat lukken. Of het niet een dom plan was. Of je niet beter kunt stoppen.

Maar halverwege stoppen zorgt er in ieder geval voor dat je het niet behaalt. En te vaak koers wijzigen zorgt ervoor dat je nooit ergens aankomt. Stop of heel vroeg. Dan heeft het immers nog niet veel gekost. Of, als je besluit door te gaan, ga dan door.

Stress is een slechte raadgever. Onbelangrijke zaken hebben de gave om heel groot te worden wanneer je onder druk staat.

De angst om de opdracht te missen. Het huis niet te krijgen. Verzoeken van anderen. Wat de buitenwereld er wel of niet eventueel mogelijk van zou kunnen vinden. Beperkende overtuigingen die resulteren in een luide kakofonie.

Koers bepaal je in rust. Je échte behoeften en dromen fluisteren. Doe het werk om die niet te laten overstemmen.

Een plan, een minimum of maximum en een go-no go moment bedenk je niet vlak voor de deadline. Maak ze voordat het moet.

Dat vraagt dus om ruimte in te plannen om stil te staan. Om te reflecteren op waar je staat, wat belangrijk voor je is, en wat de komende tijd je aandacht verdient. En werk te doen om de kakofonie te stillen. Bijvoorbeeld door te journalen, te mediteren of te wandelen.

En dit vraagt simpelweg goed plannen. En niet “een dag voor het tentamen beginnen met leren”. Een idee uitwerken. Je huiswerk doen. Het is er deel van. Je verwacht een marathon ook niet zonder training te lopen.